ലോക അധ്യാപക ദിനത്തിൽ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ

ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പുരോഗതി അളക്കേണ്ടത് അതിന്റെ കെട്ടിടങ്ങളുടെ ഉയരത്തിലോ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ചയിലോ മാത്രം നോക്കിയല്ല. അടുത്ത തലമുറയെ എങ്ങനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതാണ് അതിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട അളവുകോൽ. അറിവുള്ള മനുഷ്യരെ മാത്രമല്ല, ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള മനുഷ്യരെയും സൃഷ്ടിക്കുന്ന ദൗത്യമാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ളത്. ഈ മഹത്തായ ദൗത്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് അധ്യാപകനാണ്.

ഒക്ടോബർ 5ന് ലോക അധ്യാപക ദിനം ആചരിക്കുമ്പോൾ അധ്യാപകന്റെ സേവനത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചിന്തിക്കേണ്ട സമയമാണിത്. അധ്യാപകൻ പാഠപുസ്തകത്തിലെ അറിവ് വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന ഒരാൾ മാത്രമല്ല. ഒരു കുട്ടിയുടെ ചിന്തയെ ഉണർത്തുകയും, സംശയിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുകയും, ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകം വളർത്തുകയും, പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവരാനുള്ള ആത്മവിശ്വാസം നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന വ്യക്തിയാണ് യഥാർത്ഥ അധ്യാപകൻ.

ഒരു അധ്യാപകന്റെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ഓരോ കുട്ടിയും ഒരു മാർക്ക് മാത്രമല്ല. രോരുത്തരുടെയും പിന്നിൽ ഒരു കുടുംബമുണ്ട്, ഒരു സ്വപ്നമുണ്ട്, ചിലപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയാത്ത വിഷമങ്ങളുണ്ട്. ചില കുട്ടികൾക്ക് വീട്ടിൽ ലഭിക്കാത്ത പ്രോത്സാഹനം അധ്യാപകനിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നു. ചിലർക്ക് മാതാപിതാക്കൾക്കു പോലും പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ അധ്യാപകനോട് പറയാൻ കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അധ്യാപകന്റെ സ്വാധീനം ക്ലാസ് മുറിയുടെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല.

ഇന്ത്യയുടെ ഗുരുപാരമ്പര്യം

അധ്യാപകനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യയുടെ പുരാതന വിദ്യാഭ്യാസ പാരമ്പര്യത്തെ ഓർക്കാതെ മുന്നോട്ട് പോകാനാവില്ല. ഇന്ത്യൻ സംസ്‌കാരത്തിൽ 'ഗുരു' എന്ന പദത്തിന് അധ്യാപകൻ എന്ന സാധാരണ അർത്ഥത്തേക്കാൾ വിശാലമായ അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു. അറിവ് നൽകുന്നവനോടൊപ്പം ജീവിതത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നവനായിരുന്നു ഗുരു.
ഗുരുകുല സമ്പ്രദായത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസം വെറും പുസ്തകപഠനമായിരുന്നില്ല. ശിഷ്യന്റെ സ്വഭാവരൂപീകരണം, ആത്മനിയന്ത്രണം, ഉത്തരവാദിത്തബോധം, പ്രകൃതിയോടുള്ള ബന്ധം, സമൂഹത്തോടുള്ള കടമ, ശാരീരിക അധ്വാനം എന്നിവയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

അധ്യാപകനും ശിഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പരീക്ഷയും മാർക്കും അടിസ്ഥാനമാക്കിയതായിരുന്നില്ല. ജീവിതവും അറിവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമായിരുന്നു അത്.
പുരാതന ഇന്ത്യയിലെ ഗുരുശിഷ്യ പാരമ്പര്യം പല തലങ്ങളിലായി വളർന്നു. വേദപഠന കേന്ദ്രങ്ങൾ മുതൽ ബൗദ്ധ വിഹാരങ്ങൾ വരെയും പിന്നീട് നളന്ദ, തക്ഷശില പോലുള്ള മഹത്തായ വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രങ്ങൾ വരെയും ഇന്ത്യയിൽ അറിവിന്റെ കൈമാറ്റത്തിന് വലിയ പാരമ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. വിവിധ ദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വിദ്യാർത്ഥികൾ ഇന്ത്യയിലെ വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നതായി ചരിത്രരേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഈ പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അതിനെ മുഴുവൻ ഒരു ആദർശകാലമായി മാത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തോട് നീതി പുലർത്തുന്നതല്ല. അന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസ സംവിധാനങ്ങൾക്ക് സാമൂഹിക പരിമിതികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഒരേ രീതിയിൽ വിദ്യാഭ്യാസാവകാശം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. സ്ത്രീകൾക്കും പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തിൽ പല കാലഘട്ടങ്ങളിലും തടസ്സങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നു.

അതിനാൽ ഇന്ത്യയുടെ ഗുരുപാരമ്പര്യത്തെ ആദരിക്കുമ്പോഴും അതിലെ മഹത്തായ മൂല്യങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും ചരിത്രത്തിലെ പരിമിതികളെ സത്യസന്ധമായി തിരിച്ചറിയുകയും വേണം. അതാണ് ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുന്നതിന്റെ അർത്ഥം.

ഗുരുക്കന്മാരുടെ സംഭാവന

ഇന്ത്യയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ ചരിത്രത്തിൽ അനേകം മഹത്തായ അധ്യാപകരുടെ പേരുകൾ ഓർക്കാനുണ്ട്. ചാണക്യൻ രാഷ്ട്രീയചിന്തയുടെയും ഭരണശാസ്ത്രത്തിന്റെയും മേഖലയിൽ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ ഗുരുവായിരുന്നു. സോക്രട്ടീസ് ഇന്ത്യക്കാരനായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ലോക വിദ്യാഭ്യാസ ചിന്തയിൽ അധ്യാപകന്റെ പ്രധാന ദൗത്യം ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ ചിന്ത ഉണർത്തുക എന്ന ആശയം ശക്തമായി അവതരിപ്പിച്ച വ്യക്തിയായിരുന്നു.

ഇന്ത്യൻ പാരമ്പര്യത്തിൽ സാവിത്രിബായി ഫുലെ അധ്യാപകന്റെ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ശക്തമായ പ്രതീകമാണ്. പെൺകുട്ടികൾക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്നതിനായി സാമൂഹിക എതിർപ്പുകൾ നേരിട്ടുകൊണ്ട് അവർ നടത്തിയ പ്രവർത്തനം വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു സാമൂഹിക മാറ്റത്തിന്റെ ഉപകരണമാകാമെന്ന് തെളിയിച്ചു. ജ്യോതിരാവു ഫുലെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തെ സാമൂഹിക സമത്വത്തിനുള്ള ആയുധമായി കണ്ടു.

ഡോ. സർവപള്ളി രാധാകൃഷ്ണൻ അധ്യാപകന്റെ മഹത്വത്തെ ഇന്ത്യൻ പൊതുജീവിതത്തിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച വ്യക്തിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജന്മദിനമായ സെപ്തംബർ 5 ഇന്ത്യയിൽ അധ്യാപക ദിനമായി ആചരിക്കുന്നതുതന്നെ അധ്യാപകന്റെ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രാജ്യത്തിന്റെ ആദരവിന്റെ പ്രതീകമാണ്.

രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോർ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ പ്രകൃതിയുമായും സ്വാതന്ത്ര്യചിന്തയുമായും ബന്ധിപ്പിച്ചു. ശാന്തിനകേതൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസദർശനത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു. കുട്ടിയെ പരീക്ഷയ്ക്കായി മാത്രം തയ്യാറാക്കാതെ ജീവിതത്തിനായി തയ്യാറാക്കണം എന്ന ആശയം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ ചിന്തയിൽ പ്രധാനമായിരുന്നു.

മഹാത്മാഗാന്ധി വിദ്യാഭ്യാസത്തെ കൈത്തൊഴിലുമായും സ്വയംപര്യാപ്തതയുമായും ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായും ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. സ്വാമി വവേകാനന്ദൻ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ശക്തികളെ ഉണർത്തുക എന്ന നിലയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കർ വിദ്യാഭ്യാസത്തെ സാമൂഹിക മുന്നേറ്റത്തിന്റെ നിർണായക മാർഗമായി കണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം തന്നെ വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു വ്യക്തിയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും വിധിയെ മാറ്റാൻ കഴിയുമെന്നതിന് ശക്തമായ ഉദാഹരണമാണ്.

ഇവരുടെ വഴികൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു പൊതുസന്ദേശം അവരിൽ കാണാം: വിദ്യാഭ്യാസം മനുഷ്യനെ മാറ്റണം.

ഇന്നത്തെ അധ്യാപകൻ നേരിടുന്ന ലോകം

ഇന്നത്തെ അധ്യാപകന്റെ ജോലി പഴയ കാലത്തേക്കാൾ പലമടങ്ങ് സങ്കീർണ്ണമാണ്. ഒരിക്കൽ അറിവിന്റെ പ്രധാന ഉറവിടം അധ്യാപകനും പുസ്തകവുമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഒരു മൊബൈൽ ഫോണിലൂടെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിക്ക് ലോകത്തിലെ അനന്തമായ വിവരങ്ങളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാം.
ഇന്റർനെറ്റ്, കൃത്രിമബുദ്ധി, ഡിജിറ്റൽ ക്ലാസ് മുറികൾ, ഓൺലൈൻ പഠനം, സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങൾ-ഇവയെല്ലാം വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അതിനാൽ അധ്യാപകന്റെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞിട്ടില്ല; മറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം കൂടുതൽ വർധിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇന്ന് വിദ്യാർത്ഥിക്ക് വിവരം ലഭിക്കാൻ അധ്യാപകനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ ലഭിക്കുന്ന വിവരങ്ങളിൽ ഏതാണ് ശരി, ഏതാണ് തെറ്റ്, ഏതാണ് വിശ്വസനീയമായത്, ഒരു വിവരത്തെ എങ്ങനെ പരിശോധിക്കണം, വ്യാജവാർത്തയെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയണം, സാങ്കേതികവിദ്യയെ എങ്ങനെ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ഉപയോഗിക്കണം-ഇവ പഠിപ്പിക്കാൻ ഇപ്പോഴും അധ്യാപകന്റെ മാർഗനിർദേശം ആവശ്യമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഭാവിയിലെ അധ്യാപകൻ വിവരത്തിന്റെ ഉടമയല്ല, അറിവലേക്കുള്ള വഴികാട്ടിയാണ്.

അധ്യാപകൻ ഒരു സാമൂഹിക നിർമ്മാതാവ്

ഒരു നല്ല അധ്യാപകന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന പരീക്ഷാഫലത്തിൽ മാത്രം കാണാനാവില്ല. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സമൂഹത്തിൽ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ജീവിക്കുന്ന ഒരു മുൻവിദ്യാർത്ഥിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ആ അധ്യാപകന്റെ സ്വാധീനം കാണാം. ഒരു ഡോക്ടർ, എൻജിനീയർ, കർഷകൻ, ശാസ്ത്രജ്ഞൻ, കലാകാരൻ, ഉദ്യോഗസ്ഥൻ, സംരംഭകൻ, മാധ്യമപ്രവർത്തകൻ, അധ്യാപകൻ-ആരായാലും അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ഒരു അധ്യാപകന്റെ കൈപിടിത്തം ഉണ്ടായിരിക്കും.

അധ്യാപകൻ ഒരു തലമുറയെ പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഒരു തലമുറയിലൂടെ അടുത്ത തലമുറകളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അധ്യാപകന്റെ വാക്കുകൾക്ക് വലിയ ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ അധ്യാപകൻ പറയുന്ന ഒരു വാക്ക് വർഷങ്ങളോളം നിലനിൽക്കാം. പ്രോത്സാഹനത്തിന്റെ ഒരു വാക്ക് ഒരു ജീവിതത്തെ ഉയർത്താം. അതുപോലെ തന്നെ അപമാനിക്കുന്ന ഒരു വാക്ക് ഒരു കുട്ടിയുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തെ തകർക്കുകയും ചെയ്യാം. അധ്യാപകന്റെ മഹത്വം അതിനാൽ അധികാരത്തിലല്ല; സ്വാധീനത്തിലാണ്.

ലോകത്തിന് ഇന്ത്യ നൽകുന്ന സന്ദേശം

ഇന്ത്യയ്ക്ക് ലോകത്തിന് നൽകാനുള്ള വിദ്യാഭ്യാസ പാരമ്പര്യം വളരെ വലുതാണ്. യോഗ, ആയുർവേദം, ഗണിതം, തത്ത്വചിന്ത, ഭാഷ, സാഹിത്യം, ജ്യോതിശാസ്ത്രം, ധാർമികചിന്ത തുടങ്ങിയ വിവിധ മേഖലകളിൽ ഇന്ത്യയുടെ പഴയ അറിവുപാരമ്പര്യം ശ്രദ്ധേയമാണ്. എന്നാൽ ഇന്ത്യയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ പാരമ്പര്യത്തെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ അമിതമായ അവകാശവാദങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണം. ചരിത്രപരമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ട സംഭാവനകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ആത്മവിശ്വാസമാണ് വേണ്ടത്.

പുരാതന നേട്ടങ്ങളെ അഭിമാനത്തോടെ ഓർക്കുന്നതിനൊപ്പം ഇന്നത്തെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ വെല്ലുവിളികളെയും അംഗീകരിക്കണം. ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഇന്നും വലിയ വിദ്യാഭ്യാസ വെല്ലുവിളികളുണ്ട-വിദ്യാഭ്യാസത്തിലെ അസമത്വം, സാമ്പത്തിക പിന്നാക്കാവസ്ഥ, ഡിജിറ്റൽ വിഭജനം, പഠനനിലവാരത്തിലെ വ്യത്യാസങ്ങൾ, അധ്യാപകരുടെ ജോലിഭാരം, വിദ്യാർത്ഥികളിലെ മാനസിക സമ്മർദ്ദം തുടങ്ങിയവ. ഈ പ്രശ്‌നങ്ങളെ മറച്ചുവെച്ച് ഇന്ത്യയെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പൂർണ്ണ മാതൃകയായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനു പകരം, സ്വന്തം ശക്തികളും ദൗർബല്യങ്ങളും തിരിച്ചറിഞ്ഞ് മുന്നേറുന്നതാണ് കൂടുതൽ സത്യസന്ധമായ വഴി.

ലോകത്തിന് മാതൃകയാകണമെങ്കിൽ ഇന്ത്യ ആദ്യം തന്റെ ഓരോ കുട്ടിക്കും ഗുണമേന്മയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കണം. ഗ്രാമത്തിലും നഗരത്തിലും, സമ്പന്നന്റെയും ദരിദ്രന്റെയും മക്കൾക്ക് തുല്യമായ അവസരങ്ങൾ ലഭിക്കണം. പെൺകുട്ടികൾക്കും ആൺകുട്ടികൾക്കും ഒരുപോലെ സുരക്ഷിതവും സ്വതന്ത്രവുമായ വിദ്യാഭ്യാസ അന്തരീക്ഷം ഉണ്ടാകണം. അപ്പോഴാണ് ഗുരുപാരമ്പര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം നാം ഇന്നത്തെ കാലത്ത് പുനർനിർമ്മിക്കുന്നത്.

അധ്യാപകന്റെ മനുഷ്യസ്പർശം

സാങ്കേതികവിദ്യ എത്ര വളർന്നാലും അധ്യാപകന്റെ മനുഷ്യസ്പർശത്തിന് പകരമാകില്ല. ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറിന് ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയും. ഒരു കൃത്രിമബുദ്ധി നിരവധി വിവരങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയും. പക്ഷേ ഒരു കുട്ടിയുടെ കണ്ണിലെ വിഷമം തിരിച്ചറിയാനും, അവന്റെ മൗനത്തിന് പിന്നിലെ കാരണം മനസ്സിലാക്കാനും, 'നിനക്ക് കഴിയും' എന്ന് ആത്മാർത്ഥമായി പറയാനും ഒരു മനുഷ്യ അധ്യാപകനാണ് കഴിയുന്നത്.

വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഭാവി സാങ്കേതികവിദ്യയെ നിരസിക്കുന്നതിലല്ല. സാങ്കേതികവിദ്യയെ മനുഷ്യ മൂല്യങ്ങളുമായി ചേർക്കുന്നതിലാണ്. ഇന്നത്തെ അധ്യാപകൻ വിദ്യാർത്ഥിയെ മത്സരിക്കാൻ മാത്രമല്ല, സഹകരിക്കാനും പഠിപ്പിക്കണം. ജയിക്കാൻ മാത്രമല്ല, പരാജയത്തെ സ്വീകരിക്കാനും പഠിപ്പിക്കണം. സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾക്കൊപ്പം മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കാനും പഠിപ്പിക്കണം. മതം, ഭാഷ, ജാതി, പ്രദേശം, സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി എന്നിവയുടെ പേരിൽ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്ന കാലത്ത് സ്‌കൂൾ കുട്ടികളിൽ വളർത്തേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ മൂല്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് മനുഷ്യസ്‌നേഹം.

ഒരു അധ്യാപകന്റെ വിജയം എന്താണ്?

ഒരു അധ്യാപകന്റെ വിജയം എത്ര വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഉയർന്ന മാർക്ക് ലഭിച്ചു എന്നതിൽ മാത്രം അളക്കാനാകില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിദ്യാർത്ഥികളിൽ എത്ര പേർ നല്ല മനുഷ്യരായി വളർന്നു എന്നതാണ് കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സത്യസന്ധത തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ അധ്യാപകൻ വിജയിക്കുന്നു.

ഒരു വിദ്യാർത്ഥി മറ്റൊരാളെ സഹായിക്കുമ്പോൾ അധ്യാപകൻ വിജയിക്കുന്നു. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി പരാജയപ്പെട്ടിട്ടും വീണ്ടും ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അധ്യാപകൻ വിജയിക്കുന്നു. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി മറ്റൊരാളുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ അധ്യാപകൻ വിജയിക്കുന്നു. ഒരു വിദ്യാർത്ഥി സ്വന്തം വിജയത്തോടൊപ്പം സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയും ചിന്തിക്കുമ്പോൾ അധ്യാപകന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം പൂർണമാകുന്നു.

അതിനാൽ അധ്യാപകന്റെ യഥാർത്ഥ പുരസ്‌കാരം സർട്ടിഫിക്കറ്റോ മെഡലോ അല്ല. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു മുൻവിദ്യാർത്ഥി വന്ന്, 'സാർ, മാഡം, നിങ്ങൾ അന്ന് പറഞ്ഞ ആ വാക്ക് എന്റെ ജീവിതം മാറ്റി' എന്ന് പറയുന്ന നിമിഷമാണ്.

ലോക അധ്യാപക ദിനത്തിന്റെ സന്ദേശം

ലോക അധ്യാപക ദിനം അധ്യാപകരെ അഭിനന്ദിക്കാനുള്ള ഒരു ദിവസം മാത്രമായി മാറരുത്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തെക്കുറിച്ച് സമൂഹം വീണ്ടും ചിന്തിക്കാനുള്ള അവസരമാകണം. അധ്യാപകനെ ആദരിക്കുന്നത് പൂക്കൾ നൽകുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. അധ്യാപകർക്ക് മാന്യമായ തൊഴിൽ സാഹചര്യം, തുടർച്ചയായ പരിശീലനം, ആവശ്യമായ സൗകര്യങ്ങൾ, സാങ്കേതിക പിന്തുണ, മാനസിക പിന്തുണ, സമൂഹത്തിന്റെ ബഹുമാനം എന്നിവ ഉറപ്പാക്കുന്നതും അധ്യാപകദിനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആദരവാണ്.

അതോടൊപ്പം അധ്യാപകരും തങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം മറക്കരുത്. കാലം മാറുമ്പോൾ പഠിപ്പിക്കുന്ന രീതിയും മാറണം. പുതിയ അറിവുകളോട് തുറന്ന മനസ്സുണ്ടാകണം. വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ ബഹുമാനിക്കണം. സ്വന്തം അറിവ് അന്തിമ സത്യമാണെന്ന ധാരണ ഉപേക്ഷിച്ച് കുട്ടികളിൽ നിന്ന് പഠിക്കാനും തയ്യാറാകണം. കാരണം നല്ല അധ്യാപകൻ പഠിപ്പിക്കുന്നവൻ മാത്രമല്ല; ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പഠിക്കുന്നവനുമാണ്.

അവസാന വാക്ക്

ഇന്ത്യയുടെ പുരാതന ഗുരുപാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ ക്ലാസ് മുറിയലേക്കുള്ള യാത്ര വലിയ മാറ്റങ്ങളുടേതാണ്. പക്ഷേ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യം മാറിയിട്ടില്ല-മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ അറിവുള്ളവനും കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവനും കൂടുതൽ മാനുഷികനുമാക്കുക.

ഗുരുവിനെ ആദരിച്ചിരുന്ന ഇന്ത്യയുടെ പാരമ്പര്യത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് സ്വീകരിക്കാനുള്ളത് അധ്യാപകനെ ദൈവമാക്കുക എന്നതല്ല; അറിവിനെയും അധ്യാപനത്തെയും മനുഷ്യവികസനത്തെയും ബഹുമാനിക്കുക എന്ന മൂല്യമാണ്. ലോകം സാങ്കേതികമായി കൂടുതൽ ശക്തമാകുമ്പോൾ മനുഷ്യൻ കൂടുതൽ മാനുഷികനാകേണ്ടതുണ്ട്. ആ മാറ്റത്തിന്റെ ആദ്യ ശില്പികളിൽ ഒരാളാണ് അധ്യാപകൻ.

അതിനാൽ ലോക അധ്യാപക ദിനത്തിൽ ഓരോ അധ്യാപകനോടും പറയേണ്ട ഏറ്റവും ലളിതമായ വാക്ക് ഇതാണ്: നിങ്ങൾ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല; നിങ്ങൾ ഒരു മനുഷ്യനെ രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ്. ആ മനുഷ്യനിലൂടെ ഒരു കുടുംബവും ഒരു സമൂഹവും ഒടുവിൽ ഒരു രാജ്യവും രൂപപ്പെടുന്നു.

ഇന്ത്യയുടെ ഗുരുപാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠവും അതുതന്നെയാണ്. അറിവ് തലമുറകളലേക്ക് കൈമാറുക മാത്രമല്ല, മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനലേക്ക് മൂല്യങ്ങളും ഉത്തരവാദിത്തവും പ്രതീക്ഷയും കൈമാറുക.

ലോക അധ്യാപക ദിനം ആ മഹത്തായ ദൗത്യത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു നന്ദിനമസ്‌കാരമാകട്ടെ.

വി. രാജേഷ് മോഹൻ റാവു, ഹയർ സെക്കൻഡറി വിഭാഗം അധ്യാപകൻ, മമ്പറം ഹയർ സെക്കൻഡറി സ്‌കൂൾ, മമ്പറം പോസ്റ്റ്, കണ്ണൂർ ജില്ല.

വാചകം ന്യൂസ് വാട്ട്സ് ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ പങ്കാളിയാകുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക .

വാട്സ്ആപ്പ്:ചാനലിൽ അംഗമാകാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക .

ഫേസ്ബുക് പേജ് ലൈക്ക് ചെയ്യാൻ ഈ ലിങ്കിൽ (https://www.facebook.com/vachakam/) ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക.

യൂട്യൂബ് ചാനൽ:വാചകം ന്യൂസ്